przysłowia 13 – „powiedzenia; Instrukcja / Dyscyplina”

pennyjartekst hebrajsko-angielski
I. podsumowanie
Przysłów 13 jest zbiorem dwudziestu pięciu mądrości powiedzeń, z których większość kontrastuje ze sobą dwa przeciwieństwa (np. mądry i głupi). Chociaż kładzie się nacisk na nauczanie/nauczanie, rozdział nie wydaje się mieć jednego tematu.

II. fot.
jedno powiedzenie daje radę pieniężną: „bogactwo zdobyte szybko zniknie, ale ten, kto zbiera, stopniowo je zwiększa.”(w. 11)

III. ważne wersety
V. 3: Ten, kto strzeże języka, zachowuje swoje życie; ten, kto otwiera szeroko usta, jest jego ruiną.
w. 7: jeden człowiek udaje, że jest bogaty i nie ma nic; inny twierdzi, że jest biedny i ma wiele bogactwa.
w. 11: bogactwo może zmniejszać się do mniej niż nic, ale ten, kto zbiera, stopniowo je zwiększa.
w. 20: Kto dotrzymuje Towarzystwa mędrcom, ten staje się mędrcem, ale ten, kto spotyka się z mędrcami, popada w smutek.
w. 24: Kto oszczędza rózgę, nienawidzi swego syna, ale kto go kocha, wcześnie go karci.
IV. zarys
1. Dyscyplina
2-3. Mowa
4. Nagroda za ciężką pracę
5. Sprawiedliwi / niegodziwi
6. Prawość
7. „Nie oceniaj książki po okładce”
8. Bogactwo
9. Sprawiedliwy / niegodziwy
10. Arogancja
11. Rosnące bogactwo
12. Spełnione oczekiwania
13. Decorum
14. Nauki mądrego
15. Dobry rozsądek
16. Mądry / głupi
17. Posłańcy
18. Akceptacja krytyki
19. Pragnienia
20. Dobre / złe towarzystwo
21. Sprawiedliwy / niegodziwy
22. Spadek
23. Bogactwo
24. Kara cielesna
25. Nagroda/kara dla sprawiedliwych / niegodziwych

V. Komentarz
przysłowia 13 to zbiór powiedzeń, które w przeważającej części wykorzystują antytetyczny paralelizm. Pod względem struktury istnieją pewne hasła, które łączą pewne wersy, np. nefesz w vv. 2-4 i tov / zaddiq / chote’ w vv. 21-22. Podczas gdy wersety takie jak 7 i 11 nie są zestawione ze sobą, są blisko siebie i używają tego samego słownictwa (hon/rav).

rozdział ma wiele wersetów, które koncentrują się na instrukcji i dyscyplinie. Na przykład vv. 1 i 24 są o ojcu, który uczy syna swego. V. 24 mówi: kto oszczędza rózgę, nienawidzi syna swego, ale kto go miłuje, karci go wcześnie.”Werset ten odzwierciedla standardowy pogląd zawarty w Księdze Przysłów, a mianowicie, że należy zachęcać do karania cielesnego. Na przykład Prov. 23: 13-14 mówi, „nie wstrzymuj dyscypliny od dziecka; jeśli go bić rózgą nie umrze. Pobij go rózgą, a wybawisz go z grobu” (Zobacz także 19:18). Wers 24 odzwierciedla również pogląd, że kara ojca jest znakiem miłości, por. 3: 11-12: „nie odrzucaj dyscypliny Pana, mój synu; nie brzydź się jego nagany. Za kogo Pan miłuje, napomina jako ojca syna, którego miłuje.”Zobacz też Ben Sira 30: 1,” Kto miłuje Syna swego, sprawia, że często czuje rózgę, aby w końcu miał z niego radość.”

oprócz przyjęcia dyscypliny ojca, należy przyjąć nauki mądrych. Wers. 20 mówi: „Kto dotrzymuje Towarzystwa mędrcom, staje się mędrcem, ale ten, kto spotyka się z nudziarzami, popada w smutek”, a wers.14 mówi: „pouczenie mędrca jest źródłem życia, pozwalającym uniknąć śmiertelnych sideł.”Ciekawe, że v. 14 jest identyczny z 14:27 oprócz tego, że” pouczenie mądrego człowieka „jest zastąpione ” bojaźnią Pańską”: „Bojaźń Pańska jest źródłem żywota, pozwalającym uniknąć śmiertelnych sideł.”Termin maqor chayim” fontanna życia ” jest powszechną frazą mądrości (Zobacz 10:11, 16: 22).

oprócz instrukcji / dyscypliny, rozdział zajmuje się różnymi i zróżnicowanymi tematami. Na przykład werset 3 mówi: „Kto strzeże języka swego, zachowuje życie swoje; kto otwiera usta swoje, To jest jego ruina.”Murphy pisze,” osoba, która ćwiczy samokontrolę, zwłaszcza jeśli chodzi o mowę.”Na przykład, 10:19 mówi: „Tam, gdzie dużo mówi, nie brakuje wykroczenia, ale ten, kto ogranicza swój język, pokazuje sens.”Zobacz też: Eccl . 10: 12-14: „przemowa mędrca przynosi mu łaskę, ale usta głupca są jego zgubą. Jego mowa zaczyna się jako głupota, a kończy jako katastrofalne szaleństwo. A jednak głupiec gada i gada! Człowiek nie może wiedzieć, co się stanie; kto może mu powiedzieć, co przyniesie przyszłość?”

w.7 jest starożytnym sposobem powiedzenia” nie oceniaj książki po okładce”: „jeden człowiek udaje bogatego i nic nie ma; inny twierdzi, że jest biedny i ma wiele bogactwa.”Jest podobny w strukturze do w. 11:24: „Jeden człowiek daje hojnie i kończy się na Więcej; inny skłania się do robienia właściwych rzeczy i ponosi stratę.”

werset 11 jest tłumaczony przez JPS jako: „bogactwo może zmniejszać się do mniej niż nic (mehevel yim’ at), ale ten, kto zbiera, stopniowo je zwiększa.”Jednak inni (jak Murphy) tłumaczą pierwszą połowę jako” bogactwo zgromadzone w pośpiechu niewiele się liczy.”Według tego tłumaczenia werset wydaje się mówić:” nie spiesz się, aby stać się bogatym, to nie zadziała.”Podobny komunikat można zobaczyć w 28: 20: „Niezawodny człowiek otrzyma wiele błogosławieństw, ale ten, kto się spieszy, aby się wzbogacić, nie pozostanie bezkarny.”

w wersecie 17 ponownie spotykamy Posłańca: „zło spotyka niegodziwego Posłańca; wierny posłaniec przynosi uzdrowienie.”Murphy pisze,” w przypadku braku innych środków komunikacji rola Posłańca była bardzo ważna… tutaj nacisk kładzie się na nikczemny charakter posłańca, który może zniekształcić wiadomość, a nawet świadomie działać wbrew woli tego, kto próbuje się komunikować z innym.”Zobacz komentarz do ch. 10 do dalszej dyskusji o posłańcach.

VI. prace użyte

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.